mola.

uzun bir süre ortalarda yokum. sevgiler.

şenlik '08.

gidip görebildiğim kadarıyla bu sene uludağ üniversitesi bahar şenlikleri tek kelimeyle harikaydı. şenlik alanına üniversite öğrencilerinden başka insan alınmaması inanılmaz isabetli bir karar olmuş. ne girişlerde trafik çılgınlığı yaşandı ne de içerde içip içip kavga çıkartan serseri problemleri. adam gibi gidip eğlenebilmek gerçekten güzeldi.

ilk akşam sahneye çıkan sertab erener bizi bitirdi. kesinlikle insan üstü bir varlık o, o nasıl bir sestir, o nasıl bir samimiyettir öyle. konser alanında ki insanların %90 'ı ağzı açık bir şekilde izlemek zorunda kaldı konseri şaşkınlıktan. sertab binlerce kişiyi kendine aşık etti o akşam.

ikinci akşam sahneye çıkan hayko 'ya söylenecek söz bulamıyorum. adam sadece hayvan. yoktu öyle bir performans, öyle bir gaz. kesinlikle sahne adamı hayko. işini çok iyi biliyor. grubuyla beraber sahnede kendinden geçti resmen adam. çıldırdı. ayrıca, hayko şarkılarını söylerken yanlarda ki projeksiyonlar da kendisinin kamera karşısına geçip yaptığı saçma sapan hareketleri izlemek gerçekten keyifli ve eğlenceliydi.

şenlik komitesinin bu sene ki tek hatası şebnem ferah 'ı getirmek olmuş. (hüseyin turan 'ı da unutmamak lazım tabi) hayko cepkin ne kadar eğlendirdiyse insanları şebnem ferah o kadar içine sıçtı bütün gecenin. lise aşkları temalı şarkılarını dinlemekten bıkan binlerce insan konserin yarısında terk etti alanı. şebnem ferah 'ta başladı bursa 'nın hayatında ki yerini anlatmaya. kısacası şebnem ferah bi daha sahneye çıkmasın, çıkacaksa bursa da olmasın. gerek yok.

bu gece hüseyin turan sahne alıcak şenliklerde, yarın duman. hüseyini geç de, duman 'dan umutluyuz bakalım. yetişebilirsem ona da gidicem. gidip eğlenip geri dönücem.

hoşçakalın.

boşa geçen onca zaman üzerine.

aslında hayatımda ki en büyük pişmanlık diyebilirim, boşa geçirdiğim onca zamana. olmayacak hayaller peşinde, olmayacak insanlarla. aslına bakarsanız hayatımın son 3 yılı tamamen hatalar, yanlış kararlar ve pişmanlıklar 'la geçti. ta ki 5 ay önce kararını verdiğim ve yavaş yavaş uyguladığım reform 'a kadar. artık boşa geçirilen zaman yok, boş insan hiç yok. =)

ama öyle bir şey var ki vazgeçemiyorum. huylu huyundan vazgeçmez demişler ya, öyle bir şey heralde. evet, ben de pek çoklarının pençesine düştüğü mmorpg tarzı oyunlardan bir türlü vazgeçemiyorum. anlamsız bir şekilde inanılmaz keyif alıyorum oynarken, çocuk yaşlarda fallout 'la başlayan rpg maceram, diablo, ultima online, popmundo, o, şu bu derken world of warcraft la devam ediyor. verilen onca para, harcanan onca zamana rağmen, bu keyiften alıkoyamıyorum kendimi bende tıpkı 10 milyon 'u aşan kayıtlı world of warcraft oyuncusu gibi. tek kötü alışkanlığım bu kaldı. günü gelince bunu da yenicem ama, biliyorum. şu sıralar gayet mutluyum oyunu oynarken, işin güzel tarafı, hem derslerime, hem arkadaşlarıma, hem kız arkadaşıma herkese gereken vakti ayırabiliyorum. hala bağımlıyım ama, biliyorum, fakat bu sefer görüldüğü üzere eskisi kadar yüksek dozda değil.

diğer yandansa şunu farkediyorum yavaş yavaş, kötü olan herşeyi bünyeden atıyorum istemdışı. 1 ay öncesine kadar deli gibi saatlerce wow oynerken, bu gün günde maksimum 1 saat oynayıp kapatıyorum ve giderek bu süre daha da azalıyor. işte buna gerçekten seviniyorum.

son olarak, boşa harcadığım zamanı belgeler nitelikte, karakterimin süre istatistiklerini koyuyorum. bakıp bakıp utanayım diye. =)



ne kadar yazık değil mi ? bilgisayar başında, odaya kitlenip boşa geçirilen tam 6 gün. dolu dolu. ama hatalarımdan ders almaya devam ediyorum, yavaş yavaş wow 'u da hayatımdan çıkartıyorum.

hoşçakalın.

kadınlar

"ayrılıkları düşündüm, ne kadar zor olduklarını, ama bir kadından ayrılmadan başka bir kadınla ilişkiye giremiyordun. kadınları gerçekten tanımak, içlerine nüfuz etmek için onların tadına bakmak gerekiyordu. erkeği kafamda tasarlayabiliyordum, çünkü bende erkektim; ama kadınları yeterince tanımadığım için onlar hakkında yazamıyordum. bu yüzden onları elimden geldiğince araştırıyor, içlerinde insani şeyler keşfediyordum. yazma faslı unutulmalıydı. yaşanan tamamlanmadan hakkında yazmak yazıyı yaşananın gölgesinde bırakmak demektir. yazmak işin tortusuydu sadece. bir erkeğin kendini hissedebileceği kadar sahici hissetmesi için bir kadın tanıması gerekmiyordu, ama birkaç tane tanımanın da zararı yoktu. böylece ilişki bittiğinde kendini gerçekten yalnız ve delirmek üzere hissetmenin ne olduğunu öğreniyor, sonun geldiğinde neyle yüzleşeceğine dair fikir sahibi oluyordun"

"o kadar çok şey vardı ki beni duygulandıran; yatağın altında bırakılan kadın ayakkabısı, etajerin üstünde unutulmuş saç tokası, "çişim geldi" deyişleri, saç kurdeleleri, öğlenin bir buçuğunda onlarla çıkılan bulvar yürüyüşleri; içki, sigara ve muhabbet dolu o uzun geceler; tartışmalar, intaharlar; birlikte yiyip kendini iyi hissetmek; nerden geldiğini anlamadığın şakalar ve kahkalar; havadaki mucize duygusu; arabayı park edip içinde oturmak; sabahın üçünde eski sevgilileri kıyaslamak; horladığının söylenmesi, onun horladığını duymak; anneler, çocuklar, kediler, köpekler ; bazen ölüm ve bazen boşanma, ama hep sürdürerek, halletmeye çalışarak; bir sandviç büfesinde tek başına gazete okurken onun şimdi zeka seviyesi 95 olan bir dişçiyle evli olduğunu düşünüp efkarlanmak; hipodromlar, park gezintileri, piknikler; kodesler bile; onun sıkıcı arkadaşları; senin içkin, onun dansı, senin onu boynuzlaman, onun hapları, senin aldatmaların."

"varılacak bir hüküm yoktu, bir seçim yapmak zorundaydın. iyiliğin ve kötülüğün ötesinde fikri teoride iyiydi, ama yaşamı sürdürmek için seçim yapmak zorundaydın: kimi diğerlerinden daha müşfikti, kimi seninle daha ilgili; bazen de dış görünüşü harikulade ama içi buz gibi olanlar da gerekebiliyordu; sırf eğlence olsun diye, iki paralık boktan filmler gibi. daha müşfik olanlar daha iyi düzüşüyorlardı gerçekten; onlarla bir süre takıldıktan sonra gözüne harikulade gözükmeye başlıyorlardı, çünkü harikuladeydiler gerçekten.."

kitap genel hatlarıyla iki paralık boktan filmler gibi olsa da, bir süre okuduktan sonra gerçekten gözünüze harikulade gözükmeye başlıyor. okumak tamamı ile zaman kaybı olsa da, üstte ki 3 paragraf gerçekten okumaya değer ve rehber nitelikte. ne diyelim, bukowski okuyun, ama onun gibi olmaya çalışmayın. :)

mesaj no 1.

burdan götü fazla kalkan arkadaşlara ufak bi uyarıda bulunmak istiyorum. karşınızda kimin olduğunu ve istediği zaman neler yapabileceğini yeterince tecbure ettiniz zaten, ama görülüyor ki unutmuşsunuz.

ne diyebilirim ki, umarım ayağınızı denk alır da, beni bana yakışmayan şeyler yapmak zorunda bırakmassınız.

zamanında size yaptıklarımdan dolayı vicdanım sızlamıştı malesef, basit bir özür den ibaretti mesele. ama teşekkür ederim, pişman ettiniz beni yine.

son kez söylüyorum ve bunlar sizin hakkınızda kurduğum son cümleler olucak.
dikkatli olun ve benimle uğraşmayın, ağzınızdan çıkanı kulağınız duysun ve başkalarını bu işlere sakın ola karıştırmayın.

umarım mesaj alınmıştır.
murat.

USA

tanıyanlar bilir, uzun zamandır ha gittim, ha gideceğim dediğim yerdir amerika. pek çoğumuzun hayallerini de süsler. benimkiler gibi. çok uğraşmama rağmen bir takım problemler nedeniyle hatalı bir karar verip bulgaristan gibi 5. sınıf bir ülkeye gitmiştim. şimdi az kaldı. biraz daha sabredip, hayallerimin peşinden, iyi bir eğitim almaya amerikaya gidicem. kararlıyım. yapıcam, biliyorum.

bekle beni amerika, ben geliyorum. =)